برای کار کردن با گوگل تندرستی به اینجا بروید. پس از ایجاد حساب کاربری و قبول کردن شرایط استفاده می‌تونید با اضافه کردن مشخصات فردی از جمله سن، جنس، گروه خونی، وزن و قد، شروع به تکمیل پرونده پزشکی خود کنید. گوگل تندرستی به شما اجازه می‌ده تا پرونده رنگارنگی از وضعیت سلامتی خود را با اضافه کردن نتایج آزمایش‌ها، داروهایی که استفاده می‌کنید، آلرژی‌ها، عوارض بیماری و غیره تشکیل بدهید. همچنین این امکان در گوگل تندرستی در نظر گرفته شده که سایر نرم‌افزارها (مثل نرم‌افزارهای وب) با اجازه‌ی کاربر بتوانند به پرونده پزشکی‌اش دسترسی داشته باشند و به پزشک کاربر در تشخیص بیماریش کمک کنند.

گوگل تندرستی به هیچ عنوان یک پزشک نیست، بلکه دانش‌نامه‌ای پزشکی است که به کاربران در شناخت بیماریشون، فرآیند درمان، عوارض بیماری، عوارض استفاده از دارو و غیره کمک می‌کنه. گوگل تندرستی به کاربران کمک می‌کنه تا وضعیت سلامتی خود را منظم‌تر کنترل و مدیریت کنند. در واقع می‌شه این طور گفت که گوگل تندرستی سعی داره کلیه پرونده پزشکی بیمار را در یک جا جمع‌آوری کنه تا پزشکان بتوانند با توجه به تاریخچه پزشکی بیمار، در زمان کمتری تشخیص بهتری را بدهند.

همچنین کاربران گوگل تندرستی، در صورتی که قبلا در یکی از کلینیک‌ها و یا داروخانه‌هایی که سرویس‌ سلامت شخصی (Personal Health Services) ارائه می‌کنند، پرونده پزشکی داشته باشند، می‌توانند این پرونده را با چند کلیک به پرونده پزشکی خود در گوگل تندرستی اضافه کنند.

گوگل تندرستی در حال حاظر فقط به زبان انگلیسی و به صورت رایگان در اختیار کاربران بالاتر از 18 سال قرار دارد.

برای اطلاعات بیشتر و مشاهده اسکرین‌شات‌ها اینجا و اینجا را ببینید.

پی‌نوشت: داشتم می‌رفتم بعد از یک روز پر کار (در حاشیه: که البته اتفاقا جلسه‌ای با حضور مدیر محصولات جغرافیایی گوگل در جنوب شرق آسیا هم یکی از اتفاقات مهم این روز بود) بخوابم که خبر گوگل تندرستی چشمم را گرفت. دیدم این باید خبری باشه که پزشکان وبلاگ نویس قبل از بقیه باید پوشش بدهند! ولی از اونجایی که مطلبی در وبلاگ این دو عزیز ندیدم گفتم بهتره من بحث را شروع کنم و ادامه را به این دوستان واگذار کنم.

بالاخره دیشب فرصتی پیش اومد که وردپرس بلاگ‌هام را به روز رسانی کنم و دوباره مکعب را راه بندازم. البته بماند که دلیل بسته بودن وبلاگ چیز دیگری بود: خلاصه‌اش را بخواهید این بود که پیشنهاد پروژه‌ای برای «تابستان کد گوگل» فرستاده بودم و گوگل هم پاپی شده بود که پروژه به ایرانی جماعت نمی‌دیم. من هم گفتم از اونجایی که کار گوگل دور از شأن شرکتی مثل گوگل هست، بهتره برای مدت محدودی بهونه دستش ندم! حالا هم که اصلا معامله‌مان نشد و قضیه منتفی شد. اما خودمونیم‌ها نه دنیا را داریم و نه آخرت را!

به زودی یک وبلاگ نویس به پورتال خانوادگی که قراره به تدریج راه‌اندازی بشه اضافه خواهد شد: آقا حمید عزیز قراره برامون از ورزش بنویسند. در وصف این شوهر خواهر عزیزم همان بس که تا حالا من ندیدم کسی اینقدر به همه نوع ورزشی علاقه داشته باشه و دنبال علاقه‌اش را بگیره و اون ورزش را نسبتا حرفه‌ای دنبال کنه. از اسکی در زمستان گرفته تا دوچرخه سواری در بهار و قایقرانی در تابستان. خلاصه خود بخوانید شرح مفصل از این مجمل.

قبلا در مورد فلیشر نوشته بودم. اخیرا پروژه برادر اون هم به دنیا اومده که اسمش پیکارتیا (PicArtia) است. پیکارتیا به شما کمک می‌کنه که یک فوتو موزاییک بسازید. فوتو موزاییک به عکسی گفته میشه که خودش از هزاران عکس کوچکتر تشکیل شده باشه. کارکردن با پیکارتیا خیلی ساده است: اول عکس اصلی که به اصطلاح عکس مستر نامیده میشه را آپلود کنید و یا لینکش را وارد کنید. بعد یکی از گالری‌های آماده را برای تولید فوتو موزاییک انتخاب کنید. عکس‌های موجود در این گالری همان سلول‌های تشکیل‌دهنده فوتوموزاییک خواهند بود و در آخر هم ایمیل‌تون را وارد کنید تا وقتی فوتوموزاییک حاضر شد لینک دانلودش براتون ارسال بشه. نمونه فوتوموزاییک‌های تولید شده توسط پیکارتیا را می‌توانید در اینجا ببینید. بعدا مفصل‌تر در مورد پیکارتیا در پست جداگانه‌ای خواهم نوشت.

حدود ۱۰ روز پیش به سرم زد که یک هفته را به عنوان هفته توییتر (Twitter) برای خودم معرفی کنم (ببینید) و سعی کنم از حساب کاربری توییتری که داشتم بیشتر استفاده کنم. خلاصه اینکه بعد از یک هفته سر حساب شدم، دیدم بله: به توییتر معتاد شدم و سندرم بارگزاری مجدد (بخوانید refresh) توییتر هر ۲ ثانیه یک بار گرفته‌ام و از همه مهمتر اینکه کلی دوست خوب توییتری پیدا کردم. اگر بخوام حسم را راجع به این دوستان توییتریم بگم اینه که عملا حس می‌کنم که دارم با این دوستان خوبم زندگی می‌کنم و روزگار می‌گذرونم. می‌دونم به چی گوش می‌دن، چی می‌بینن، کی می‌رن برای ناهار، کجای دنیا هستن، کی می‌خوابن و …

شاتوت (مریم) یکی از همین دوستان خوب توییتری، لطف کرده و من را به یک بازی وبلاگی دعوت کرده. این اولین بازی وبلاگی منه. اسم بازی هست «آرزوهای محال». اولش فکر می‌کردم که من آرزوی محالی ندارم چون به نظرم هر آرزویی شدنیه ولی بعد که بهتر فکر کردم دیدم بعضی از آرزوهام خیلی هم شدنی نیستن از جمله:

۱- اگه بهم نمی‌خندید، من همیشه یکی از آرزوهای محال نهفته در اعماق وجودم این بوده که در حدود سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۱۰ به دنیا می‌آمدم. شاید فقط به این دلیل که می‌خواستم دوران جوونیم را توی لاله‌زار قدم بزنم، برم کافه‌های اونجا قلیون بکشم و برم سینما فیلم سیاه سفید ببینم.

۲- آرزو داشتم شبانه‌روز بیشتر از ۲۴ ساعت بود. شاید حدود ۳۶ یا ۴۸ ساعت کافی باشه. دلیلش هم اینه که متاسفانه همیشه وقت کم میارم

۳- ای کاش اسپمر (spammer) در دنیا وجود نداشت. هم از نوع الکترونیکی و هم از نوع کاغذیش

۴- کسی می‌دونه آدمیزاد کی دروغ و ریا و غرور و خودخواهی را یاد گرفت؟ ای کاش هیچ وقت یاد نمی‌گرفت

به رسم بازی‌های وبلاگی من باید چند نفر را به این بازی دعوت کنم. هادی، مریم، حمیدرضا، سونا و ثمر به این بازی دعوت می‌شوند.

امیدوارم به همه‌ی آرزوهاتون برسید

دوم: امروز طی یک عملیات متحیرالعقول ۱۰۰ کارت تبریک نوروز برای دست کم ۱۰۰ نفر فرستادم. هرچی فکر کردم دیدم دوست ندارم یک کارت را برای ۱۰۰ نفر توی bcc بفرسم. کارت‌ها را تک تک فرستادم. با خطاب نام شخص. خب این نشون میده که من دست کم ۱۰۰ نفر را میشناسم که حاظرم یک روز عصرم را براشون کنار بذارم و نوروز را بهشون تبریک بگم. خوشحالم از این موضوع.‌

سوم: با یه نفر یه مدتی بود که زده بودیم به تیپ هم! واسه اون هم کارت تبریک نوروز فرستادم. من، مشکلی که پیش آمده بود را فراموش کردم. اون قضیه مال سالی بود که گذشت. سال به سال این کار را می‌کنم. می‌بینم اگه از دست کسی ناراحتم همش را میریزم دور. به جاش خوبی‌هاش را نگه‌می‌دارم. این‌جوری بهتره نه ؟ به این مي‌گن خونه‌تکونی دل

چهارم: خیلی به ذهنم فشار آوردم که کسی را از قلم نیندازم، یک سری را هم آدرس ایمیلشون را نداشتم. یک سری را هم با فیس‌بوک فرستادم. و نهایتا برای همه اونهایی که می‌خوام کارت را بفرستم ولی یا آدرسشون را ندارم و یا اینکه فرستادم و برگشت خورد، کارت تبریک را می‌ذارم اینجا (لطفا عدم دریافت کارت را حمل بر بی معرفتی بنده نذارید، گفتم که مشکل نقصان اطلاعاته)

امیدوارم سالی سرشار از موفقیت، شادی و نشاط پیش رو داشته باشید.

برای دیدن نسخه بزرگتر روی عکس کلیک کنید.

پ.ن. یک پیغام الان برام اومد گفتم شاید بد نباشه بذارمش ته این پست:

هیچ وقت ،هیچ چیز را بی جواب نگذار!!! جواب نگاه مهربان را با لبخند ، جواب دورنگی را با خلوص ، جواب مسئولیت را با وجدان ، جواب بی ادب را با سكوت ، جواب خشم را با صبوری ، جواب پشتكار را با تشویق ، جواب كینه را با گذشت ، جواب گناه را با بخشش ، جواب دلمرده را با امید ، جواب منتظر را با نوید

اول چند تا سوال! کی دوست نداره وب گردی کنه؟ حالا کی توی وبگردی‌هاش از دیدن عکس لذت نمی‌بره؟ من که به شخصه هر وفت می‌خوام وبگردی کنم (مثلا از روی بالاترین) روی لینک‌های عکس بیشتر کلیک میکنم. چون هم به نظرم جالب‌تر میاد و هم سریع‌تر. تازه من یک کار دیگه را هم خیلی دوست دارم: عکس پشت صفحه رایانه‌ام را حداقل هفته‌ای یک بار عوض کنم. معمولا در طول هفته تعدادی عکس جالب جمع میکنم که آخر هفته یکیشون به عنوان عکس هفته انتخاب میشه و برای هفته آینده‌ روی صفحه حکم رانی میکنه. جدای از این قضایا، یه دوربین دیجیتال هم همیشه همراهم هست که هر وفت منظره جالبی می‌بینم شکارش می‌کنم و اگر خیلی از عکسی که گرفتم خوشم بیاد می‌ذارمش روی فلیکرم. (که نمونه‌هاش را هم کنار وبلاگ می‌بینید)

حالا چی شده توی این پست من اینقدر عکس، عکس میکنم؟ در ادامه مطلب بخوانید…

خب معلومه! می‌خوام یه نرم‌افزار خوب معرفی کنم که به درد همه این کارهایی که گفتم می‌خوره. نرم‌افزاری که به قول معروف راست (بخوانید راسّه) کار دوست‌داران عکس وعکاس‌هاست مخصوصا خوره‌های فلیکر. این نرم‌افزار که اسمش فلیشر (از مامانش اسمش را گرفته) است به شما کمک می‌کنه که سریع‌تر و راحت تر در دریای عکس‌های فلیکر جستجو کنید یا به قول خود برنامه ماهیگیری کنید و تند تند ماهی‌های درشت و قشنگ شکار کنید. مثلا می‌تونید باهاش عکس‌های برتر سایت فلیکر را که به صورت روزانه منتشر میشه را ببینید و آنهایی که به نظرتون زیباتر از بقیه است را دانلود کنید. (نگران نباشید، البته اگر صاحب عکس اجازه دانلود کردن عکس‌هاش را به بقیه کاربران داده باشه) یا اینکه مثلا می‌تونید اسم یک بنای تاریخی یا یک شهر معروف را جست‌وجو کنید و عکس‌های اونجا را ببینید، این هم یه جور سفر کردنه دیگه. عکاس‌هایی که با فلیکر کار می‌کنند می‌دانند که آپلود کردن عکس روی فلیکر از روی خود سایت کار سختیه، چون باید عکس‌ها را دونه دونه آپلود کنند! فلیشر کارها را برای عکاس‌ها آسان می‌کنه، به آسانی سه مرحله: عکس‌ها را انتخاب کن، عناوین‌شان را مشخص کن و بوم! دکمه آپلود را بزن! همین!

برای کار کردن با این نرم‌افزار جالب و کارا شما احتیاج به دات‌نت‌فریم‌ورک (Net Framework) و یک حساب یاهو (Yahoo account) دارید. نرم‌افزار را از اینجا دانلود و سپس نصب کنید، بعد از نصب نرم‌افزار نام و ایمیلتون را وارد کنید و از ماهیگیری درفلیکر از روی عرشه‌ی فلیشر لذت ببرید. راستی تا یادم نرفته بگم که قبل از اینکه بتونید از نرم‌افزار استفاده کنید باید به فلیشر اجازه بدید که از API Key فلیکر شما استفاده کنه. فلیشر از این کلید برای جستجو در فلیکر به نیابت از طرف شما و آپلود کردن عکس‌هاتون روی سایت فلیکر استفاده می‌کنه. تمام نرم‌افزارهایی که از API فلیکر استفاده می‌کنند، نیاز دارند که کاربرشون اجازه دسترسی به سایت فلیکر را از طریق این کلید به آن‌ها بدهد.

برای خواندن این مطلب از آرشیو آنلاین روزنامه شرق اینجا را کلیک کنید.

خب، اگر مایلید کمی در مورد کامپیوترهای کوانتومی اطلاعات کسب کنید بهتره این مطلب نه چندان کوتاه را مطالعه بفرمایید:

كامپيوترهاى كوانتومى

نسل جديد ابركامپيوترها

ترجمه: شايان شهند

 

كامپيوترى كه روى ميز تحرير شما جا خوش كرده، براى كاركردن بايد يك مشت صفر و يك را بفهمد و دستكارى كند. همه اطلاعات اعم از حروف و اعداد يا وضعيت مودم و موس شما با مجموعه اى از بيت هاى متشكل از صفرها و يك ها به كامپيوتر داده مى شود. اين بيت هاى اطلاعات، خيلى ساده همان طورى تعريف مى شوند كه فيزيك كلاسيك دنيا را تعريف مى كند؛ سوئيچ هاى الكتريكى مى توانند روشن يا خاموش باشند، اشيا مى توانند اينجا باشند، مى توانند هم نباشند! ولى كامپيوترهاى كوانتومى با طبيعت دودويى هاى فيزيك كلاسيك محدود نمى شوند همه اش به اين بستگى دارد كه حالت بيت هاى كوانتومى يا همان كوبيت ها را چطور ببينيم؛ كوبيت ها ممكن است نشانگر يك صفر يا يك يك، تركيبى از اين دو يا حتى معرف عددى باشند كه حالت آنها را جايى بين صفر و يك تعيين مى كند. با توجه به فيزيك كوانتومى، نمى توان دقيقاً وجود يا عدم وجود يك ذره ريز درون اتمى را مشخص كرد. مى توان به وسيله آمار و احتمال، امكان وجود اين ذره هاى ريز را در مكان و زمان مشخصى تعيين كرد، اما هيچ راهى براى دانستن قطعى اين كه آيا اين ذره آنجا هست يا نه، تا وقتى كه آن را مستقيماً نديده ايم وجود ندارد. البته آنچه كه در كامپيوترهاى كوانتومى با ارزش است همين احتمالات است. اين احتمال بودن يا نبودن است كه نبودن يا بودن كامپيوترهاى كوانتومى را تعيين مى كند.

 

قدرت زياد پردازنده هاى كنونى هنوز نتوانسته تشنگى بشر به سرعت و ظرفيت محاسبات را برطرف كند. در سال ۱۹۴۷ مهندس آمريكايى «هووارد آيكن» گفت كه فقط ۶ كامپيوتر ديجيتال الكترونيكى نياز محاسباتى تمام ايالت متحده را بر طرف مى كند. ديگران هم پيش بينى هاى مشابهى را درباره ميزان قدرت محاسباتى لازم براى برطرف كردن نياز هاى تكنولوژيكى روبه رشد انجام دادند. البته «آيكن» حجم زياد اطلاعاتى كه از تحقيقات علمى ايجاد مى شد را به حساب نياورده بود، گستردگى كامپيوتر ها به عنوان بخشى از زندگى روزمره انسان قرن جديد و ضرورت اينترنت به تنهايى مى تواند نياز بشر به قدرت محاسبات را چند برابر كند. آيا انسان به قدرت مورد نياز خود براى محاسبه و پردازش اطلاعات دست خواهد يافت؟
اگر همان طور كه «قانون مور» مى گويد، تعداد ترانزيستور هاى موجود در يك ريزپردازنده هر هجده ماه دو برابر شود _ و اين روند با همين سرعت ادامه داشته باشد- در سال ۲۰۲۰ يا ۲۰۳۰ مدار هاى روى ريز پرداز نده ها بايد در مقياسى اتمى اندازه گيرى شوند. قدم بعدى كامپيوتر هاى كوانتومى است. كامپيوتر هايى كه با مهار كردن انرژى اتم ها و مولكول ها، از آنها به عنوان حافظه و پردازنده استفاده خواهند كرد. كامپيوتر هاى كوانتومى مى توانند محاسبات را ميليارد ها برابر سريع تر از هر كامپيوتر سيليكونى ديگرى انجام دهند. دانشمندان پيش از اين كامپيوتر هاى كوانتومى ساده اى كه توانايى انجام محاسبات مشخصى را داشته اند، طراحى كرده اند اما هنوز با يك كامپيوتر كوانتومى كاربردى فاصله زيادى دارند. براى رسيدن به زمان پيدايش ايده كامپيوتر هاى كوانتومى لازم نيست زياد به عقب برگرديم.
تئورى كامپيوتر هاى كوانتومى بيست سال بيشتر ندارد. در سال ۱۹۸۱ فيزيكدان آزمايشگاه Argonne National، «پل بنيوف» اولين تئورى كاربرد نظريه كوانتومى در كامپيوتر ها را منتشر كرد. ايده «بنيوف» ايجاد يك ماشين تورينگ كوانتومى بود. اغلب كامپيوتر هاى ديجيتالى، مثل همين كامپيوتر هايى كه من و شما با آن كار مى كنيم، براساس «نظريه تورينگ» طراحى شده اند. ماشين تورينگ كه در سال ۱۹۳۰ توسط «آلن تورينگ» معرفى شد از يك نوار حافظه با طول نامحدود و يك هد خواندن و نوشتن تشكيل شده بود. اين نوار حافظه به خانه هاى كوچكى تقسيم مى شد كه هر كدام مى توانست حاوى صفر يا يك باشد يا اينكه خالى بماند. دستگاه خواندن و نوشتن با فرمان گرفتن از ماشين مى توانست حركت كند، علائم را بخواند يا تغييرى در آنها ايجاد كند. اين چه ربطى به كامپيوتر هاى كوانتومى دارد؟ در يك ماشين تورينگ كوانتومى اين نوار حافظه و دستگاه خواندن و نوشتن حالت كوانتومى دارد. يعنى اينكه علائم روى نوار مى توانند صفر، يك يا مقدارى بين صفر و يك باشند. به علاوه ماشين تورينگ فقط يك محاسبه در هر لحظه انجام مى دهد، حال آنكه نوع كوانتومى آن مى تواند تعداد زيادى محاسبه را در آن واحد به انجام برساند. كامپيوتر هاى امروزى مثل ماشين تورينگ با دستكارى بيت هايى كه در يكى از دو حالت صفر يا يك هستند كار مى كنند. ولى كامپيوتر هاى كوانتومى به دو حالت محدود نمى شوند. آنها اطلاعات را در قالب كيوبيت ها دريافت مى كنند.
محتويات يك كيوبيت همان طور كه گفته شد صفر، يك، هر دو يا چيزى بين اين دو است. كيوبيت ها در واقع اتم هايى هستند كه با هم كار مى كنند تا يك حافظه يا پردازنده را به وجود آورند. اينكه كامپيوتر هاى كوانتومى مى توانند در يك زمان چندين حالت داشته باشند به آنها اين امكان را مى دهد كه ميليون ها بار سريع تر و قدرتمند تر از ابركامپيوتر هاى فعلى كار كنند. چند حالت پذيرى كيوبيت ها همان دليلى است كه باعث مى شود كامپيوتر هاى كوانتومى ذاتاً از پردازش موازى بهره ببرند. پردازش موازى امكان كار كردن بر روى ميليون ها محاسبه در يك لحظه را به اين كامپيوتر ها مى دهد در حالى كه كامپيوتر شخصى شما فقط يك محاسبه در لحظه انجام مى دهد.
يك كامپيوتر كوانتومى ۳۰ كيوبيتى قدرتى معادل كامپيوترى معمولى با توانايى انجام ۱۰ ترا محاسبه بر روى اعداد اعشارى در يك ثانيه _ ترافلاپس (Teraflops)- دارد. سريع ترين ابركامپيوتر كنونى سرعتى برابر ۲ ترافلاپس دارد.
پژوهشگران شركت IBM با استفاده از تكنيك هاى تشديد مغناطيسى هسته اى (NMR) يك كامپيوتر كوانتومى ساخته اند كه اسپين اتم هاى مجزا را اندازه گيرى و دستكارى مى كند. انفجار انرژى امواج راديويى مى تواند با تغيير سطح انرژى يك اتم، پروسه شمارش را شروع كند. پروسه اى كه در تقابل با ساير اتم ها و به صورت كنترل شده اى مى تواند الگويى از شمارش كوانتومى را به وجود آورد. الگويى كه مى تواند به جواب حاصل از كامپيوترهاى معمولى مربوط باشد.
دلايل زيادى براى اين همه تلاش پژوهشگران جهت ساخت و توسعه كامپيوترهاى كوانتومى وجود دارد. اول اينكه اتم ها مى توانند حالت انرژى خود را با سرعت فوق العاده اى تغيير دهند، سرعتى كه نهايتاً باعث افزايش سرعت پردازش اطلاعات كامپيوترها مى شود. ديگر اينكه اگر مسئله اى كه به هر كيوبيت داده مى شود با ذات كامپيوتر كوانتومى سنخيت داشته باشد هر كيوبيت مى تواند جاى يك پردازنده كامل را بگيرد. يعنى اينكه ۱۰۰۰ يون باريوم مى توانند به جاى ۱۰۰۰ پردازنده كامپيوتر كار كنند! كليد استفاده از اين قابليت يافتن گونه مسائلى است كه يك كامپيوتر كوانتومى مى تواند حل كند. خيلى بعيد است كه روزى شما شاهد حضور يك كامپيوتر كوانتومى روى ميز كارتان باشيد. چرا كه اين كامپيوترها براى انجام كارهايى چون پردازش متون يا چك كردن اى ميل طراحى نشده اند. از طرفى ديگر رمزگشايى و رمزگذارى در ابعاد وسيع براى كامپيوترهاى كوانتومى ايده آل است. و كاركردن با پايگاه هاى داده بزرگ جزء بخش هايى است كه مسلماً كامپيوترهاى كوانتومى حرف اول را در آن خواهند زد.
كامپيوتر هاى كوانتومى مى توانند روزى جاى كامپيوتر هاى سيليكونى را بگيرند همان طور كه ترانزيستور ها حباب هاى خلأ را از ميدان به در كردند. البته امروزه تكنولوژى مورد نياز براى اين كامپيوتر ها چندان پيشرفت نكرده است. اغلب تحقيقات در باب كامپيوتر هاى كوانتومى هنوز در حد تئورى اند. پيشرفته ترين كامپيوتر كوانتومى حاضر هنوز از پس كار كردن با بيش از ۷ كيوبيت برنيامده است. يعنى آنها هنوز در مرحله ۲=۱+۱ هستند. علاوه بر اين، آنچه كه كامپيوتر هاى معمولى امروزى به زحمت و به كندى انجام مى دهند، كامپيوتر هاى كوانتومى، به سرعت و در كسرى از ثانيه انجام خواهند داد.
كامپيوتر هاى كوانتومى مى توانند فاكتوريل اعداد بزرگ را در كسرى از ثانيه محاسبه كنند. از آنها مى توان براى جست وجو در پايگاه هاى داده بزرگ و رمز گذارى و رمز گشايى استفاده كرد. اگر امروز يكى از آنها وجود داشت ديگر هيچ، اطلاعاتى بر روى اينترنت امن نبود. سيستم هاى ساده كد گذارى امروز در برابر سيستم هاى پيچيده كامپيوتر هاى كوانتومى فردا حرفى براى گفتن نخواهند داشت.
وجود اينچنين كاربردهاى وسيع و مهمى است كه دانشمندان را به كار بر روى كامپيوترهاى كوانتومى مشتاق كرده است. اگرچه دانشمندان و مهندسان تعدادى كامپيوتر كوانتومى كوچك ساخته اند ولى در راه توليد و توسعه كامپيوترهاى كوانتومى تجارى كارا مشكلات مهمى وجود دارد. مهمترين آنها حفظ يك يون در حالت پايدار، هنگام مشاهده سطح انرژى و جهت اسپين آن است. در حال حاضر يون ها با استفاده از ليزر در دمايى نزديك به صفر مطلق نگهدارى مى شوند. اين كار را بعد از جداسازى يك اتم از گروهى و قرار دادن آن در جاى خودش انجام مى دهند. تا به حال گونه هاى ارائه شده از كامپيوترهاى كوانتومى چيزى بين دو تا چهار اتم داشته اند. تكنيك هاى NMR كه به وسيله IBM استفاده شده است راهى براى تحقيق درباره تاثير حالت يون‌ها بدون مشاهده مستقيم آنها ارائه مى دهد. مشاهده مستقيم يون ها منجر به از بين رفتن احتمالات و لفظ «هردو يا چيزى بين صفر و يك» خواهد شد، اين يعنى نابود كردن بنياد كامپيوترهاى كوانتومى.
اما كامپيوتر هاى كوانتومى هنوز راه زيادى براى پيمودن و پيشرفت دارند. آنها براى مواجه شدن با مشكلات دنياى واقعى بايد حداقل چندين جين كيوبيت داشته باشند.
از كامپيوتر هاى كوانتومى مى‌توان براى رمز گذارى و رمز گشايى استفاده كرد اگر امروز يكى از آنها وجود داشت ديگر هيچ اطلاعاتى بر روى اينترنت امن نبود.

• اولين حرف، اولين آهنگ از آخرين آلبوم آقاي کاوه يغمايي به نام سکوت سرد به سبک راک. اگر تا حالا اين آهنگ را نشنيديد بهتره فرصت را از دست نديد و يکي از لينک‌هاي زير را دنبال کنيد تا به اين آهنگ زيبا برسيد:
  • لينک موزيک ويدئوي اين آهنگ در يوتيوب
  • لينک‌هاي ايران سانگ: آهنگ اولين حرف - کل آلبوم سکوت سرد
  • مصاحبه Bebin.TV با کاوه يغمايي
• خانه کجاست، تک آهنگ خوانده شده توسط آقاي سياوش حبيبي. ترانه اين آهنگ سروده آقاي رها اعتمادي و تنظيم اون هم کار آقاي بابک اميني هست. اين آهنگ که از طرف تيم Bebin.tv به صورت رايگان در اختيار علاقه‌مندان قرار گرفته را مي‌تونيد از اينجا دانلود و يا گوش کنيد.
  جا داره همين‌جا از بچه‌هاي Bebin.tv بابت برنامه‌هاي زيباشون تشکر کنم.

و اما چرا اين آهنگ‌ها؟ هر دو اين آهنگ‌ها يه وجه مشترک دارند، اون هم اينه که بازگوکننده حرف تعداد زيادي از جوانان غربت‌نشين هستند. امثال من و تويي که عقلشون به يک طرف اشاره مي‌کنه و دلشون به يه طرف ديگه؛ با اجازه رها جان اين پست را با شعر ايشون تمام مي‌کنم. در ضمن تبديل اين شعر به آهنگ هم ماجرايي داشته که مي‌تونيد اينجا ماجراي کاملش را بخونيد و ببينيد.

سواري‌ام، سوار باد
مسافري خسته تنم
به داد گريه‌هام نرس، با شادي بيگانه منم
مثل خود پرنده‌ها، پر زدنو خوب بلدم
در بين اين ستاره‌ها عمريه پر پر مي‌زنم…
کسي نگفت کجابرم، خونه را کس نشون نداد
هرکي منو روونه کرد، گرفت سپرد به دست باد
کسي به من هرگز نگفت چرا بايد سفر کنم؟
از ريشه و از خاطره چرا بايد گذر کنم؟
اي کاش کسي به من مي‌گفت، سهم من از دنيا چيه
خانه کجاست؟ غربت کجاست؟ هم بغض درد من کيه؟
…
سفر هميشه واسه من، قصه‌ي تکراري بوده
چکيدن قطره‌اي اشک در پي دلداري بوده
سفر حکايت منه، حکايت و قصه‌ي من
پروازم را از من بگير، بال و پرم خسته شدن…
کسي نگفت کجابرم، خونه را کس نشون نداد
هرکي منو روونه کرد، گرفت سپرد به دست باد
هنوز دارم پر مي‌زنم، مثل خود پرنده‌ها
اما نمي‌دونم که باز، غربت کجا؟ خانه کجا؟

بالاخره این تعطیلات سال نوی چینی فرصتی فراهم کرد که من به آرزوی چند ماهه‌ام جامه عمل ب‍پوشونم و این وبلاگ‌ها را در پورتال خانوادگی شهند راه بندازم. البته فعلا تنها شخص فعال در این پورتال من هستم، تا ببینیم که در آینده تا چه حد بتونم سایر اعضای خانواده را به داشتن وبلاگ و صفحه شخصی ترغیب کنم.

معمولا در اولین پست همه منش وبلاگشون را تعین می‌کنند، من هم می‌گم: در این وبلاگ می‌تونید تقریبا همه جور مطلبی بخونید، از مطالب تکنیکی (رایانه‌ای، لینوکسی، وب۲ی) گرفته تا مطالب روزمره‌ی زندگی و خاطرات و عکس و غیره. وجه تسمیه این وبلاگ و وبلاگ انگلیسی‌ام (Cube) هم همینه. من هیچ وقت دوست نداشتم آدم تک بعدی‌ای باشم. و از اونجایی که مکعب شش تا وجه داره و من هم بازی با مکعب روبیک را خیلی دوست دارم، اسم این وبلاگ‌ها را هم می‌ذارم مکعب و Cube.

لطفا اگر از نرم‌افزارهای خوراک‌خوری و یا Google Reader استفاده می‌کنید، لینک خوراکپزی مکعب را هم به فهرست خوراک‌خورهاتون اضافه کنید که غذاهای این وبلاگ هم داغ و داغ به دستتون برسه. اگر هم از این نرم‌افزارها استفاده نمی‌کنید می‌تونید از طریق ایمیل اسم خود را در فهرست خوانندگان این وبلاگ اضافه کنید تا هر وقت مطلبی توی مکعب پست شد، داغ و داغ براتون فرستاده بشه.